Como as follas do outono

As mellores reflexións xurden sempre dun estado de tranquilidade, e cada quen busca ese momento como quere ou como pode. O que resulta verdadeiramente complicado é facer que ese estado dure. Xa que estes momentos de nirvana son tan escasos, gosto de etiquetalos sempre cunha imaxe, cunha banda sonora e cunhas verbas.

Cada día que pasa son maiores as cousas ou as persoas ás que podemos engancharnos. Entón, sentimos que toda a nosa vida se reduce a unha axenda na que os amigos, as nosas aficcións, as cousas que antes nos resultaban divertidas, se trocan en máis citas, en máis cachiños dun tempo limitado de 24h ao día. De que vale estar a facer un montón de proxectos se todos pasan ao noso redor sen apenas gozar deles? Por primeira vez, podo dar fé de ter feito unha aplicación práctica das reflexións expostas neste blog. Hoxe pola mañá, tras o meu momento de relax particular ao saír da piscina, entonei un "aquí me baixo" e sentei no sitio que tiña máis preto. E así, parado mentres o mundo (e o meu eu das últimas semanas) seguían a moverse, puiden ollar que as árbores comenzaran xa a se deprender das súas follas secas.

Ao redor a xente bulía coas súas ocupacións de día festivo mais ao lonxe soaban os timbres das escolas programados, ignorantes de que hoxe non había horas que marcar. Aos meus pes o vento xogaba co outono e cubría o céspede verdescente dun parque con cachiños de marrón. Entón, e só entón, consciente de todo o que me rodeaba, desprendido das miñas follas secas e capaz de novo de vivir a miña vida coma unha persoa e non coma un reloxo, levanteime e emprendín o camiño a casa da man de Jack Jonhson.