A presto Italiano!

Fai xa máis de 4 anos que comezou este irregular blog de caras b da vida, das miñas rarezas vitais, dos meus remixes internos, sen necesidade de caer no acto de contar intimidades persoais.

Xunto con ista bitácora comezou tamén a miña andaina co italiano, motivada pola película "Italiano para principiantes". Pois ben, esa aventura rematou en xullo, iniciando en outubro outro camiño no coñecemento das linguas simplemente polo pracer de aprender, lonxe de todo interese económico ou profesional; desta volta o francés.

Porén, resulta imposible desprenderse dos hábitos de varios anos: desde unha simple conta no ximnasio "uno, due, tre, quattro", un filme que se cruza no meu camiño ou unha canción como a que vos deixo hoxe. Stylophonic, nome artístico do DJ italiano Stephano Montano, que toca moitos paus, sen chegar ao ecléctico Lorenzo Jovanotti pero cuxas carreiras musicais se teñen cruzado.

Unha rareza musical, desas de recheo, que escoitas nunha cuña de RNE5 cinco minutos antes da sinais horarias. Allegro, ma non eccecionale, como a vida, como os nosos actos. A mellor excelencia cara a que podemos camiñar é tratar de facer aquelo que libremente decidamos do xeito máis alegre que poidamos. A rutina substitúe a ilusión e vemos calquera cambio como difícil, cando non imposble. Porén, costa poco...

Vagabundeando no eixe do mal

Detrás do título deste libro escóndese unha actitude positiva cara o mundo e os seres humanos que o habitamos. Viaxando por países demonizados por occidente, Juan Pablo Villarino, escritor, periodista e fotógrafo, pero ante todo vagamundo, móstranos o rostro humano das boas xentes que viven en lugares como Turquía, Siria, Exipto, Irán, Iraq e Afganistán. 

Moitos europeos, ao ver unha noticia sobre Siria ou Iraq no seu televisor, pensan que se trata doutro mundo, pero esquecen que hai unha ponte concreta tendida cara a esas vidas anónimas, unha mesma estrada que pasa preto da súa casa e que, despois de cambiar innumerables veces de número e estado, chega a Istanbul, logo a Ankara, Teherán, Herat e Kabul. O autosop faime pensar na humanidade como un continuum que transcende toda fragmentación política. Nada está tan lonxe como para serme alleo .

O libro narra a viaxe polo mal chamado eixo do mal no ano 2005; desde entón nestes barrios do noso planeta cambiaron moitas cousas, cesaron conflictos e comezaron outros novos. O que non cambia é o carácter humano, a confianza na bondade do xénero e na hospitalidade da cultura destes pobos de Oriente machacados polos medios de desinformación de Occidente.

Como xa observei incontables veces no ano que levo viaxando, á xente agrádalle saber que hai outra xente - neste caso eu- que de distintas maneiras se embarca na quixotesca cruzada de mostrar un mundo mellor, e por iso te apoian, te aloxan, poñen o ombro e che dan o que non teñen, porque senten que é necesario que sigas facendo o que estás a facer, precisamente polo quixotesco do asunto, acaso porque senten que o teu sono é tamén o seu. Así logro dixerir, aínda que non esquecer, a triste imaxe deses nenos xogando a asasinar.

Un libro de fácil lectura, ideal para as viaxes rutinarias no autobús ao traballo ou á escola. Un xeito de evadirse e de viaxar lonxe a través dos pasos doutra persoa, pero sobre todo unha viaxe interior de esperanza, de cuestionarnos a nosa desconfianza e os nosos medos adquiridos. Non se trata de esquecer as tristes imaxes da humanidade (os nenos xogando a asasinar, o intento do timo, os controis policiais, a violencia...), trátase de dixerila coa mellor parte do ser humano: a hospitalidade. Juan Pablo demostra que é posible vencer o medo ao descoñecido: só 5 dólares ao día. É o diñeiro o que crea as barreiras, o ser humano o que pode rompelas.