"Centro di gravità permanente" é unha canción de Franco Batiato de comezos dos anos 80. Máis aínda, é a canción que me permitiu reconectar coa meu yin da vida en b. Lonxe de ser o gran clásico, a versión descoñecida ou a típica canción indie coa que facer unha "gran" banda sonora dunha "gran" reflexión, fica máis preto do hortera ou do puramente kitsch.
Resultannos familiares as súas notas por Hombres G co seu mítico "vamos juntos hasta Italia" de "Venezia". Porén, o que non é tan coñecido é a súa letra orixinal.
Este retrouso fíxome pensar no desprazado que tiña ultimamente o meu centro de gravidade, xirando a miña existencia ao redor do planeta equivocado. Non é que considere a esencia da felicidade o acto de non cambiar de opinión, máis ben podería resultar até aburrido. Sen embargo si que considero elemental ter un equilibrio, un centro de gravidade permantente, ao redor do cal oscilar entre as dúas caras da nosa vida.
Certa reflexión asegura que resulta moito máis sinxelo cambiar o punto de vista que temos sobre unha cousa ou persoa que cambiar esa cousa ou persoa en si. Non é que se trate de mudar as nosas ideas nin de non tratar de mudar o que nos rodea. Máis ben é cuestión de que, independentemente de que se produza ou non ese cambio, iso non afecte ao noso centro de gravidade. Isa é a que debería ser a maior das nosas necesidades e a única das nosas preocupacións.
Resultannos familiares as súas notas por Hombres G co seu mítico "vamos juntos hasta Italia" de "Venezia". Porén, o que non é tan coñecido é a súa letra orixinal.
Cerco un centro di gravità permanente
che non mi faccia mai cambiare idea sulle cose sulla gente
avrei bisogno di...
che non mi faccia mai cambiare idea sulle cose sulla gente
avrei bisogno di...
Este retrouso fíxome pensar no desprazado que tiña ultimamente o meu centro de gravidade, xirando a miña existencia ao redor do planeta equivocado. Non é que considere a esencia da felicidade o acto de non cambiar de opinión, máis ben podería resultar até aburrido. Sen embargo si que considero elemental ter un equilibrio, un centro de gravidade permantente, ao redor do cal oscilar entre as dúas caras da nosa vida.
Certa reflexión asegura que resulta moito máis sinxelo cambiar o punto de vista que temos sobre unha cousa ou persoa que cambiar esa cousa ou persoa en si. Non é que se trate de mudar as nosas ideas nin de non tratar de mudar o que nos rodea. Máis ben é cuestión de que, independentemente de que se produza ou non ese cambio, iso non afecte ao noso centro de gravidade. Isa é a que debería ser a maior das nosas necesidades e a única das nosas preocupacións.
Posts
