Xa dicían os presocráticos que para adicarse a pensar era necesario ter as necesidades básicas cubertas. Precisamente, nun mundo onde cada día son menos as persoas que teñen o necesario para vivir dignamente, o pensamento, e con el a liberdade, corre perigo. Non deixemos que ninguén nos diga o que é posible ou imposible, non deixemos que uns poucos acaparen os soños da maioría; que non che impidan soñar
Para o individuo o imposible é a regra, para a humanidade o imposible só tarda un pouco máis en chegar. Agora máis que nunca é tempo dos artistas, da imaxinación e do soño, mais non dos ronquidos. Escribiu Jardiel Poncela: O vulgar é o ronquido, o inverosímil, o soño. A humanidade ronca pero o artista está na obriga de facela soñar ou non é artista.
Infórmate, le, pensa, comparte, fala, imaxina, soña, crea e vive; vive a vida en b, a vida plural, a vida no que o "imposible" só tarda un pouco máis.
Para o individuo o imposible é a regra, para a humanidade o imposible só tarda un pouco máis en chegar. Agora máis que nunca é tempo dos artistas, da imaxinación e do soño, mais non dos ronquidos. Escribiu Jardiel Poncela: O vulgar é o ronquido, o inverosímil, o soño. A humanidade ronca pero o artista está na obriga de facela soñar ou non é artista.
Infórmate, le, pensa, comparte, fala, imaxina, soña, crea e vive; vive a vida en b, a vida plural, a vida no que o "imposible" só tarda un pouco máis.
Posts
